Wie kent ze niet? De televisiebeelden van kinderen met opgezwollen rijstbuiken, die niet eens de kracht hebben om de vele aasvliegen van hun wonden af te slaan?

Wie kent ze niet? De beelden van plastic draagemmers gevuld met bruinig afwaswater, de Afrikaanse variant van priklimonade?

Wie kent ze niet? De reportages over de aanhoudende droogte, en het gebrek aan schoon (drink)water voor de meest primaire levensbehoeften: water waarvoor zij kilometers in de brandende zon moeten lopen?

Die confronterende beelden zijn met een simpele druk op de knop van een afstandbediening verdwenen. Althans, wél uit uw woonkamer, maar niet uit de wereld. We hebben onszelf geleerd ons daarvan los te maken. Vervolgens slaken we een diepe trillerige zucht, en schakelen we – met een ontstellend gemak – over op onze dagelijkse beslommeringen: hun problemen zijn de onze niet. Begrippen als maagband-operaties, ‘sabbatical year’, comazuipen, wildwaterbaan, schooluitval, en een televisieprogramma zoals ‘De Afvallers’ kennen zij niet. Wij liggen nachtenlang wakker van een roddel op de werkvloer, zij van het geknor van hun magen en de malariamuggen. Ach, het is altijd gemakkelijk praten met een volle maag…

We kunnen die nare beelden van ons afschuiven, en bagatelliseren. We kunnen hun extreme lijden en armoede plaatsen in een internationale context, en wijzen op de invloeden van mondiale betrekkingen. We kunnen eindeloos debatteren over de erfenis van hun koloniale verleden: een zwartboek van oorlog, onderdrukking en nodeloos bloedvergieten. We kunnen de handelsblokken – die prille Afrikaanse economieën aborteren – vervloeken. We kunnen kleurige spandoeken dragen, en met bakstenen gooien wanneer de G8 bij elkaar komen om de welvaartskoek te verdelen. Maar we kunnen ook zélf verantwoordelijkheid nemen, door allereerst kritisch naar ons eigen bestedingspatroon te kijken.

Durf  te relativeren, want uiteindelijk is het de economische vraag – ónze buitensporige vraag naar zowel goedkopere als schaarse goederen – die de strop vormt voor onze medemens in de derde wereld. Het is onze honger naar méér die de laarzen doet marcheren, en de oorlogsschepen voor de kusten van Somalië doet patrouilleren. Het zijn de handelsbelangen – ónze welvaartsbelangen – die hemel en aarde doen bewegen. Wij – als consumenten: de hoofdaanjagers van een uiterst immorele vorm van kapitalisme – creëren zelf het probleem.

De mondiale ongelijkheid in welvaart- en welzijnsverdeling zal – zolang wij de keuze willen kunnen maken uit zes verschillende soorten pindakaas – blijven bestaan. Wij moeten leren ‘consu-minderen’, leren een onbaatzuchtige levenshouding aan te nemen. We moeten leren delen, hoewel dat – zoals in de volgende overlevering vermeld staat – niet in onze aard ligt:

“Als de zoon van Adam een vallei vol goud zou bezitten, dan zou hij wensen dat hij er twee had. Niets zal zijn mond vullen, behalve het zand (van het graf). En Allah aanvaardt het berouw van degene die berouw heeft.”*

De zoon van Adam is immers onverzadigbaar. Als wij louter naar onze ziel zouden luisteren, dan zouden we niets van onze bezittingen opgeven. Maar Allah gebiedt ons juist het tegenovergestelde: Allah gebiedt ons een altruïstische levenshouding aan te nemen.

Tegen degene die deze edelmoedige levenswijze als een last ervaart zeg ik daarom: tel uw zegeningen! Dan zult u beseffen dat we op een ónvoorstelbare wijze worden begunstigd, en dat we Allah voor iedere ademtocht – en mét iedere ademtocht! – dankbaar moeten zijn. Wees derhalve vrijgevig uit dankbaarheid jegens Hem.

Nóg belangrijker, wees vrijgevig omwille van Allah, en geef uit van hetgeen waarmee u begunstigd bent!

Abdelhakim Chouaati

*Deze hadieth (overlevering) werd overgeleverd van de Profeet (vrede en zegeningen zij met hem) van Ibn Abbaas en Anas ibn Malik (moge Allah tevreden met hen zijn). Het staat vermeld in Bucharie en Moslim.

www.islamic-relief.nl

Onze trouwlustige jongeren werden gedwongen om – sommigen met een blik vol van afgrijnzen – te kijken naar wat de binnenlandse markt aan huwelijkskandidaten te bieden had. Dat is, met alle respect, niet veel soeps: en dan heb ik het in het bijzonder over de Marokkaanse man. Want het imago van de Marokkaanse man is al jaren aan erosie onderhevig.

Er werd eens in vervlogen tijden heel anders over dé Maghrebijn gesproken… wat zeg ik, hij werd bezongen! Vooral de Algerijnse vrouwen hadden er hun mond van, wanneer zij hun eigen lapzwansen vermanend toespraken. Die Riffijnse avonturiers, dát waren pas mannen! Marokkanen die met één gefronste wenkbrauw hele Spaanse garnizoenen verlamden! Mannen die trouwden wanneer zij daar behoefte aan hadden: besluitvaardige mannen, trots en zwijgzaam ploeterend, verantwoordelijk en vol van eer! Die mannen… die mannen bestaan niet meer.

Hoe zou je de Marokkaanse man van nu moeten typeren? Is hij agressief of juist beschermend, intelligent of juist heel dom? Is hij grappig, gezellig en beschikt hij over een flinke dosis gekkigheid? Verrassend is hij zeer zeker te noemen: een groot deel van hen is namelijk schizofreen, dus je weet nooit wie er tegenover je zit.

De Marokkaanse man van nu wordt ook verscheurd door twijfels. Draag ik vandaag een versleten spijkerbroek, of een pantalonbroek met opgestikte naad? Ga ik mijn nagelriemen verzorgen, of eerst mijn wenkbrauwen epileren? Zal ik wél, of niet met haar trouwen? Vooral die laatste vraag bezorgt menig Marokkaanse vrouw haaruitval: zijn gebrek aan daadkracht. De Marokkaanse man van nu is een zachtgekookt ei, een opgedirkte metroman die continue in een kledingstijl-battle met vrouwen verkeert. Met als absoluut dieptepunt de trombose-bevorderende skinny-jeans. Hypocriet is hij ook. Hij eist wel van zijn vrouw dat zij maagd is, maar de kans dat hij het is, is nog kleiner dan de kans dat Wilders de bedevaart naar Mekka verricht. Ik vergeet bijna zijn haast kinderlijke hang naar zijn moeder, alsof hij aan een kilometerslang onzichtbare navelstreng vastzit. Zijn mannelijkheid is verdwenen, en dat is júist waar de vrouwen van nu naar smachten!

De vrouwen van nu willen een échte man, een hoeder van het gezin. Een praktiserende man, die weet wat hij wil. Een strenge man, doch rechtvaardig. Een man die oog heeft voor de lange termijn, maar ook naar zijn vrouw luistert wanneer deze zeurt om een nieuwe magnetron. Een attente man, die laat zien dat hij zijn vrouw waardeert en om haar geeft, en af en toe helpt in het huishouden. Een man die niet zeurt om de helft van haar salaris, omdat hij het anders zogenaamd niet redt. Waar vind je in hemelsnaam zo’n man? De spoeling wordt steeds dunner, en er zijn nog meer kapers op de kust. Varend onder dezelfde vlag als de onverschrokken zeeschuimer Piet Hein… en dan heb ik het over de bekeerlingen natuurlijk, compleet en al met de geroemde VOC-mentaliteit.

Een fenomeen, deze Nederlandse bekeerlingen. Het Marokkaans cultuurislamisme is hen vreemd! Onpragmatisch, vurig… zoals ze voor de Palestijnse zaak opkomen! Met de rode blosjes op de wangen, en het speekselschuim dat in de rondte vliegt… waren onze vrouwen maar zo onbevangen! Zo rein, zo fijn, zo heerlijk puriteins! Menig praktiserend hart is daarvoor gevallen. De Marokkaanse vrouwen blijven echter tandenknarsend achter: ‘Zij pakken al onze goede mannen af, en wij blijven zitten met de mongolen!’

Tóch zijn wij Marokkanen tot elkaar veroordeeld. We kiezen namelijk voor gemeengoed. We kiezen voor het gemak. Het is toch prettig als beide families elkaar begrijpen, en vlot met elkaar kunnen communiceren. We hebben hetzelfde geloof, dezelfde humor, dezelfde tradities. We zijn eigenlijk best tevreden met elkaar. Zoals een goede vriend mij ooit vertelde:

‘Ik heb liever een eenvoudige vrouw uit mijn dorp, dan een geleerde uit Europa’.

Abdelhakim Chouaati
Deze column is geschreven voor nieuws.marokko.nl

Nu verkrijgbaar: de column- en verhalenbundel ‘Tweede vrouw geen bezwaar’. Bestel nú online en betaal géén verzendkosten!

Bron: Watisinwatisuit.nl

(Refrein door Pappa & Mister Sjeik)

Ik heb spijt
van mijn nijverheid
mijn verlo o fde
in de Schilderswijk
Ik heb spijt
en het zit me diep
spijt van blaffers
en mijn artillerie
ik heb spijt
van alles om mij heen
boesa allemaal en doe niet zo gemeen
ik heb spijt
en nog voor de dageraad
ik heb spijt
en ben niet meer verschrikking van de straat

(Tekst Mister Sjeik)
ik heb spijt, van hoe ik bek
ik heb spijt, van mijn gelek
heb spijt van de berenvallen die ik zet
Ik heb spijt, (van) dat ik je heb genekt
nou, ik weet niet van jou, maar heb spijt van rumoer
je weet niet van mij, maar ik zie je als mijn broer
grote bek dit dat zus zo stoer
openbaar vervoer, en weg is je moer
Ik heb spijt, okay, dealde in wat coke
what de heck man, iedereen doet het ook
hij doet het ook, zij doet het ook
harddrugs softdrugs wordt mijn dood
heb spijt van gluren, naar je dochter en je vrouw
spijt van het gieren, asjemenou
spel op de mouw, curaçao
geen jonko (meer) smoken, das een teken van berouw
ik heb spijt, vriend, doe wat je wilt
loop om de hoek, en kijk wie je tilt
ik heb spijt, doet verdomde veel pijn
spijt van wie ik was, en wa(t) ik wil(de) zijn
wie wil je zijn en wa(t) wil je zijn
doe niet groot vriend, doe niet klein
glas in je gezicht is niet zo fijn
de elpee, Mister Sjeiks maaain

(Refrein door Pappa & Mister Sjeik)

(Tekst Pappa)
ik heb spijt van alles
spijt van spillebeen
en ik vormde voor alles en iedereen een probleem
ga over ze heen
en ga er dan weer af
geef ze een likkie beits en verven we ze af
want ik heb… spijt van ze
ik rook ze uit
ze dealen in hun hoek dus ze snuiven thuis
strijd is een strijd
en de strijd is juist
dus kijk niet naar mij
ga lekker snuiven thuis
ik heb… spijt van rappers met een looprek
en loop over ze heen zoals ik jaren niet geloopt heb
bam die die bam shit weet wat je snuift gek
jij snuift shit dus ik zie alleen een looprek
Ik heb spijt maar toch ben ik kalm
politici hebben alleen spijt in hun blinde darm
snij door ze heen als Bush door de EU
is de mentaliteit waarmee ik leef nu

(Herhaling van refrein door Pappa & Mister Sjeik)

(Tekst Pappa)
ik heb spijt, Sjaak heeft spijt
de staat heeft spijt dus de straat heeft spijt
Bush heeft spijt, Balkenende spijt
en dit slaat nergens op maar ik heb spijt

(Tekst Mister Sjeik)
Ik heb spijt, Pappa heeft spijt
de staat heeft spijt dus de straat heeft spijt
iedereen heeft spijt (en) het lijkt een wedstrijd
dit gaat (helemaal) nergens over maar ik heb spijt

(Herhaling refrein door Pappa & Mister Sjeik)

ik heb spijt
ik heb spijt
ik heb spijt
ik heb spijt
en ik voeg nu woord bij daad
ik heb spijt
ben niet meer de verschrikking van de straat

Geschreven door Abdelhakim Chouaati en Salaheddine Benchikhi, oftewel Ab & Sal.

Welkom op planeet ‘Ollanda,’ waar vreemde entiteiten met blozende wangen en melkfleskuiten op tweewielers hun winkelparcours afragden, op zoek naar marktkoopjes en superaanbiedingen. Op de zondagochtend wandelden deze bleke aliens – na het horen van sober gedingedong – de vrouwen zwartgesluierd en de mannen ‘be-hoed’ – richting de kerk. Mijn voordeur bleek een poort naar een gereformeerde dimensie te zijn.

Een rare bedoening, was mijn eerste indruk, maar zij waren degenen die op hun plek waren. Zij pasten in hun wereldje zoals een kaakje bij de koffie, een plakje worst bij de slager, uitjes bij de haring en heroïne bij een Turk pasten. Vergeleken met hen was ik lamstajine met appelmoes, een culinaire clusterbom. Deze twee werelden, hoe verschillend ook, werden slechts gescheiden door een simpele houten voordeur, met op buikhoogte een – tegen de tocht – dichtgeplakte brievenbus. Wonend onder de rook van Rotterdam voelde ik me dan ook al gauw misplaatst: een Riffijnse moedervlek op de gave huid van blank Nederland, waarvan alleen de tijd zou kunnen uitwijzen of het om iets goed- of kwaadaardigs ging.

Toen mijn vader erachter kwam dat er zoiets als leerplicht bestond en kinderen niet louter op de wereld werden gezet vanwege de kinderbijslag of als oudedagsvoorziening, werd ik op de idiote leeftijd van zes op een basisschool gedropt. Mijn vader trok zijn hele kroost met zich mee naar een openbare basisschool. Daarvoor waren we op een christelijke school geweigerd. De afwijzing was een identiteitskwestie: onze God bleek niet hun God te zijn.

Enige voorbereiding op het schoolse leven kende ik niet. Leerzame kleuter- en peuterboekjes, zoals enthousiaste autochtone ouders die voor hun kinderen kochten, had ik nog nooit mogen inzien. Schoolspullen had ik ook al niet. Mijn ‘bagage’ bestond slechts uit een taalachterstand van hier tot aan Nador en een door mijn zweethanden verkleurde plastic zak, met daarin een half wagenwiel aan Marokkaans brood. Besmeerd met een gletsjer aan margarine en een flinke klodder goedkope pindakaas bleef dit hardnekkig aan mijn gehemelte plakken, totdat ik rochelend en met tranende ogen over de grond rolde.

Uiteindelijk ben ook ik – alle lof zij aan Allah alleen! – op mijn pootjes terecht gekomen. Derhalve ligt voor u mijn ‘autobiografische’ column- en feuilletonbundel, waarin ik poog – soms met een lach, en soms met een traan – enerzijds begrip te kweken voor ons prettig gestoorde tweedegeneratie Marokkanen, en anderzijds – ter lering en vermaak – mijn visie en kritieken over ons (sub)culturele reilen en zeilen met mijn ‘medelanders’ en geloofsgenoten te delen. Als kapstok heb ik mijn eigen jeugd gebruikt, maar niet alles wat ik beschrijf heb ik ook daadwerkelijk meegemaakt: wat realiteit, wat fictie, en wat van anderen afkomstig is, is voor u een vraag en voor mij een weet.

Mijn dank gaat uit naar mijn dierbare familieleden: mijn lieve ouders, Najat, Naima, Abdelkarim en Wardaatje natuurlijk, die me altijd door dik en dun geruggensteund hebben. Mijn bijzondere dank gaat uit naar mijn boezemvriend Aboe Abdellah E.Y. Aouichi, en mijn strijdmakker in The Matrix, Aboe Naaïla, wiens raadgevingen mijn schrijfwerk vervolmaakten. Ik wens u zeer veel leesvertier toe!

Abdelhakim,
pen-jihadist

Uit ‘Tweede vrouw geen bezwaar’

Abdelhakim Chouaati (bekend van tv-programma Ab en Sal) is bepaald geen knuffelallochtoon. Hij is een zelfbewuste tweedegeneratie Marokkaan en een kritische Nederlander, die de maatschappij nauwlettend in het oog houdt. Er is niets dat hem ontgaat. Met zijn vlijmscherpe bewoording en zijn compromisloze humor spaart hij Nederlander, noch Marokkaan. 

In Tweede vrouw geen bezwaar deelt Abdelhakim in grappige, soms emotionele en dan weer nuchtere columns zijn uitgesproken visie op Nederlanders en Marokkanen. Hij bespreekt het gedrag van zowel Nederlanders als Marokkanen, net als hun keuzes, hun politiek, hun godsdienstbeleving en hun sterke en zwakke punten. Eerlijk en direct, zonder omhaal. Spitsvondig zonder clownesk te worden.
Tweede vrouw geen bezwaar helpt de tweedegeneratie Marokkaan, die met één been in de cultuur van zijn moederland staat en met zijn andere in de Nederlandse samenleving, om zijn positie te bepalen: integreren betekent niet je eigen identiteit opgeven. De eigengereide Nederlander leest in deze bundel dat zijn opgeheven vingertje zo’n integratie soms behoorlijk ingewikkeld maakt…

Boek bestellen? Klik hier! 

Boekfragment 1: ‘Mijn groene appel’ (hoofdstuk 3 van 38)

Boekfragment 2: ‘Eén schoen voor de Sint’ (hoofdstuk 2 van 38)

Decembertijd is schoenentijd. Voor de klas stond juffrouw Anita, een mollige lerares met de gebeeldhouwde haardracht van Margaret Thatcher, met een blonde snor die glom als zomergraan. In een slecht geventileerd klaslokaal berichtte zij ons over de blijde komst van Sint en Pietermanknecht, die weldra de dependance zouden aandoen. Daarbij kan ieder kind een traktatie verwachten. Mits je je schoen zou zetten natuurlijk, want de grote ‘kindervrind’ heeft een schoenenfetisj. Mijn humeur schoot enkele graden omhoog, want tot dan weigerde de Sint steevast bij ons thuis langs te komen.

Volgens mijn speelkameraad Sebastiaan – een gezonde, weldoorvoede knul met het hart op de lippen, die ik als schoolvriend had genomen vanwege zijn gemakkelijk te manipuleren karakter – deden de Sint en zijn Pietengang mijn huis niet aan omdat ik in een smerige Turkenflat woonde, en bovendien geen schoorsteen had. Alleen vingerdikke verwarmingsbuizen en rammelende ventilatiekokers, waarin zich enge piepende beesten met kale, natte staarten huisvesten. Daar kon natuurlijk geen Pietermanknecht doorheen kruipen.  Die opmerking kostte hem zijn middaglunch.

Toch een tikkeltje aangeslagen besloot ik de juf, die – met alle respect – het didactische vermogen van een paaskip had, het schoorsteendilemma voor te leggen.

‘Waarom komt de Sint nooit bij mij langs?’ vroeg ik haar vol van jeugdig ongeduld. ‘Sebastiaan zegt dat de Sint niet langskomt omdat we geen schoorsteen hebben, maar hij kan toch ook gewoon aanbellen?’

Juffrouw Anita spoelde haar mond met een lauw bakkie koffieprut, en smakte wat met haar vertrokken rokerslippen. Toen draaide ze zich naar mij toe, om mij met haar vissenogen seconden lang aan te staren. Ik kreeg al snel mijn antwoord.

‘Sint komt niet bij jou langs omdat jouw familie vijf keer per dag de grond kust, en een zwarte steen in de woestijn aanbidt. Je hebt toch ogen in je hoofd, zie je dat gele kruis op zijn mijter niet? Sint is van de Kerk, die komt niet bij moslims thuis’. Mijn kinderhart kromp ineen.

‘En hebben ze ook een Edah in Spanje?’ vroeg ik haar daarop in opperste staat van afvalligheid, ‘mijn neef zegt dat het snoep van de Sint van de Edah komt!’ ‘Nee knul’, en ze slaakte een diepe zucht bij het horen van zoveel Sintgeketter, ‘al het lekkers komt van de bakkerspiet!’ Ik wilde nog een Sintlasterende vraag stellen maar juf snoerde mij de mond. Haar hoge, snerpende stem sneed door de klas.

‘Voor wie wat lekkers wil, morgen allemaal een schoen meenemen!’ Dat liet ik mij geen twee keer zeggen. Mijn klasgenootjes begonnen opgewonden te murmelen, en elkaar van kindervreugd te betasten. Dat doen verwende Hollandse kindertjes wel vaker wanneer ze te horen krijgen dat ze zonder een echte reden iets krijgen: aan elkanders haren en truien pulken, tótdat er iemand begint te huilen. Het ging allemaal aan mij voorbij, want er resteerde mij nog een enkele vraag die ik – standaard – namens mijn vader moest stellen.

‘Is het gratis?’ schreeuwde ik over mijn joelende klasgenoten heen. Juf zweeg als een mof.

Thuis aangekomen liep ik naar de keuken, en begon in de groentekist te graven. Ik koos de grootste peen uit die ik kon vinden: een knoeperd van een peen voor de schimmel van de Sint. Sint kreeg ook wat. Een gedicht, kriebelig geschreven op de achterkant van een witte huis-aan-huisfolder. Zwarte Piet kreeg niets. Dat hoefde niet, want die had al een uitkering volgens diezelfde neef.

Het grootste probleem bleek uiteindelijk de schoen. Welke te kiezen? Bij ons thuis was er meer schoenenkeus dan in een moskee gedurende het vrijdaggebed. Ikzelf was in het bezit van semimodieuze Piet Kerkhof sportschoenen, met zolen die nog sneller sleten dan een vlakgummetje. Ik besloot te gaan voor de grote, stinkende fabriekskisten van mijn vader. ‘Des te groter de schoen, des te meer erin kan,’ dacht ik bij mezelf. En een knoert van een peen rechtvaardigt toch op z’n minst een reusachtige chocoladeletter met kruidige pepernoten toe.

‘De chocoladeletter zal wel een S van Sint zijn’, mijmerde ik hardop. Het liefst wilde ik de ‘M’ van Marokkaan, want die had drie pootjes, en daar zat voor mijn gevoel meer chocolade in. Sinterklaas, die klaarblijkelijk toen al last had van de kredietcrisis, dacht daar anders over. De bittere teleurstelling volgde twee dagen later. Géén M van Marokkaan. Zelfs geen S van Sint.

Mijn vaders fabriekskist bevatte slechts een door tenenkaaslucht verschrompelde taaitaaipop. En een schuimpje of drie. Zo droog als Sinterklaas z’n achterste. Toch stopte ik de schamele snoeperij in mijn mond. Moeizaam kauwend liep ik die dag naar huis. Thuis wachtte mij een stevig pak slaag, aangezien ik in mijn begerigheid zonder te vragen de werkschoen van mijn vader had meegesmokkeld. Loeiend als een vechtstier kwam mijn vader op mij af, met zijn ‘slaslipper’ in zijn jeukende hand. De tussenkomst van de huiselijke kinderadvocaat – mijn lieve moeder – ten spijt.

Prettige verjaardag Sint!

Abdelhakim

(!) Uit de column- en feuilletonbundel ‘Tweede vrouw geen bezwaar’.  Wilt u van de uitgave van het boek op de hoogte gehouden worden? Stuur dan via contact een mail naar Abdelhakim, en gij zult in het mailbestand opgenomen worden! (als u reeds in het mailbestand staat hoeft u verder niets te doen)

Vanuit het veilige donker van mijn slaapkamertje keek ik naar buiten, en zag mijn rust en uitzicht ruw verstoord worden. Juf Anita kwam op een mechanische wijze aangefietst, om vlak onder mij een bocht naar rechts te maken. Ze keek strak voor zich uit, het hoofd licht gebogen tegen de wind, haar benen draaiende – met een vaste onverstoorbare regelmaat – als een drijfstang aan een locomotiefwiel. Weer, wind en water leken haar niet te deren. Over haar champignonkapsel had ze een gebloemde doorzichtige hoes getrokken. Haar taps lopende spijkerbroek zag er verregend uit. Haar korte Amerikaanse spijkerjackje – de deurmat van haar tweede jeugd – had ze tot hoog dichtgeknoopt. Ik keek met een schuin oog naar mijn koffiebruine elektrische wekkerradio, die ik op Koninginnedag uit een onbewaakte doos ontvreemd had. Vijf over acht. Juf Anita was vroeg, maar ze had daar ook een goede reden voor. Ze was jarig vandaag. Halleluja.

Ons had ze al maanden van te voren onderhuids geïnstrueerd, zoals alleen juffen dat kunnen doen. Volgens haar berekening zou ze vandaag vijfentwintig cadeautjes krijgen. Die pardon vraagt erkent schuld – pardon beste lezer! – het waren er vijfentwintig min één. Ik had niets bij me, want mijn vader weigerde aan deze culturele ongein mee te betalen.

‘Heeft ze thuis soms niets te eten?’, was zijn cynische commentaar. Ik zweeg – zoals ik zo vaak zweeg – om diep weg te stoppen. Mijn moeder ritste mijn alles behalve waterdichte jas dicht, en drukte mij een grote groene glimmende appel in mijn hand. Mijn middaglunch.

Daar zat ze dan, met een ernstig gezicht achter haar hoge bureau – met nog stapels schriften aan nakijkwerk en een roze kokerpennenbak voor haar neus -, alsof ze de troonrede zou gaan voorlezen. Naast haar op de grond lag een grote kartonnen doos, waar ze later de cadeautjes netjes geordend in zou stoppen. Het was ongemakkelijk stil in de klas. Weliswaar was er priklimonade, en lagen er op geribbelde plastic bordjes her en der droge paprikachipjes en Lange Vingers – waar we zenuwachtig op nagelbeten – maar het hele gebeuren had weinig van een verjaardag van doen. Het leek eerder een condoleancebijeenkomst waarbij het je moeite kost een correcte houding aan te nemen. Zoals wanneer er een verre bekende is overleden, en je niet kon vertellen of hij nou twee, of drie zussen had.

Mijn klasgenootjes waren nog stiller dan anders. Keurig gekapt en met krijtwitte gezichten – als de dood dat hun geschenk Hare Majesteit Pothoofd de Eerste niet zou bekoren – liepen ze één voor één naar voren. Juf Anita plukte de vruchten van haar straffe klassikale bewind. Maar liefst veertien flessen aan wijnen en rosé werd haar nederig aangereikt. Voor de rest vielen haar zeepjes, dure pennen, theedoeksetjes en vrouwenhebbedingen die ik niet kon plaatsen ten dele. Sebastiaan moest natuurlijk weer overdrijven. Zijn moeder had een fraai ingepakt flesje reukwater voor haar gekocht.  Mijns inziens was een grote pot luizenzalf een gepaster geschenk geweest. Af en toe slaakte juf Anita een gemaakt vreugdekreetje, gevolgd door een aai over de bol, en een zacht doch ferm duwtje richting de eigen tafel. ‘De volgende!’, riep ze dan handenwrijvend, want de bedelronde moet wel voor de kleine pauze afgerond zijn.

De oogst werd geschoren, de winter geboren. ‘Hebben we iedereen gehad?’, vroeg de juf onverwachts, terwijl ze het vele inpakpapier in een grijze vuilniszak stopte, en met haar linkervoet aandrukte.

‘Nee’, riepen de kinderen in koor.

‘Wie is nog niet geweest dan?’, klonk er gemaakt uit haar vertrokken rokersmond. Ik wachtte hun antwoord niet af, en stak aarzelend mijn vinger in de lucht.

‘Ik, juf…’

‘Natuurlijk, het Marokkaanse ettertje!’, moest ze bij zichzelf gedacht hebben, ‘wie anders?’ Juf Anita wenkte mij naar voren.

Ik treuzelde aan mijn tafeltje, en schuifelde wat met mijn twee – die van mijzelf, en die ik van Sebastiaan afgepakt had – al lang leeggedronken bekertjes priklimonade. Ik had houvast nodig en pakte ten einde raad mijn groene appel, die al sinds het begin van de schooldag op de hoek van mijn schooltafeltje prijkte. Van buiten oogde ik ongeïnteresseerd, maar van binnen sloeg de paniek in alle hevigheid toe. Mijn uitgelubberde synthetische trui begon als een gek te jeuken. Ik voelde hoe ik rode vlekken in mijn nek kreeg. Koel keek juf Anita mij aan. Beschaamd richtte ik mijn blik op mijn groene glimmende appel. Als ik door de grond kon zakken had ik dat gedaan.

‘Waarom heb jij geen cadeau meegenomen?’, ondervroeg ze op mij op venijnige toon. Ik spreidde mijn grote voeten die huisden in nóg grotere schoenen – mijn vader kocht altijd twee maten groter voor mij, omdat ik zogenaamd in de groei was – om mij fysiek schrap te zetten tegen haar verbale tirade.

‘Zal ik liegen?’, schoot door mijn heen, ‘zal ik zeggen dat ik het cadeautje vergeten ben en morgen meebreng?’ Ik speelde een honderdste seconde met die gedachte, toen zag ik het zinledige van mijn leugen in. Uitstel is immers geen afstel, en ik had simpelweg niets om te geven. Ik besloot om eerlijk te zijn, hoewel ik aan mijn water voelde dat de juf geen spaander van mij heel zou laten.

‘Mijn vader wil mij geen geld geven voor een cadeau’, fluisterde ik. Mijn klasgenoten begonnen voorzichtig te gniffelen. Het had even geduurd voordat de arme drommels geacclimatiseerd waren – nu hun giften niet tot de slangenkuil hadden geleid – en ze weer kind durfden te zijn.

‘Waarom niet?’, vroeg ze verbaasd, ‘Heb je je vader wel verteld dat ik jarig ben?’ De minachting droop van haar gezicht. Maar dan kende zij mijn vader – de Riffijnse Ridder in de Retoriek – nog niet.

‘Mijn vader zegt’, lichtte ik zijn onverschilligheid toe, ‘Ja, en wie koopt er dan een cadeau voor mij?’ Sprakeloos keek zij mij aan. ‘Ja juf, welkom in mijn verrotte wereld, dit is Riffijns boerenvernuft waar u niet tegenop kunt!’ dacht ik bij mijzelf. Mijn klasgenootjes stopten met grinniken. Ja, daar zat wat in! Haar blik zocht hulp en viel ten einde raad op die grote groene glanzende appel.

‘Geef je appel dan!’, commandeerde ze mij harteloos.

Ik keek naar de appel die mijn moeder mij vanochtend zo liefdevol had toegestopt. Zag ze dan niet dat die wat mollige jongen die altijd rondliep met een droeve hondenblik, drie dagen per week dezelfde kleding droeg, vaak geen lunch bij zich had daar hij die onderweg naar school al opat omdat hij zonder ontbijt van huis vertrokken was, zelden meeging met schooluitjes en in plaats daarvan verdrietig rekenopgaven in een andere klas maakte,  liever tot vier uur op school bleef bezemen, bord uitwissen dan naar huis ging, ruzie maakte met alles en iedereen om zijn eigen ellende en onzekerheid te maskeren, het al niet moeilijk genoeg had?

‘Moet ik u een verjaardagscadeau geven juf?’, wilde ik haar toeschreeuwen, ‘Ik heb zélf nog nooit een verjaardagscadeau gehad!’

‘Nee…’, zei ik tegen haar. Eerst weifelend, en daarna met een vastere stem: ‘Nee! Dit is míjn appel, van míjn moeder gekregen!’ De bel van de kleine pauze ging, en ik liep naar de kapstok, waar mijn zeiknatte jas hing te druppelen. Haar verbouwereerd achterlatend.

Abdelhakim

(!) Uit de column- en feuilletonbundel ’Tweede vrouw geen bezwaar’. Wilt u van de uitgave van het boek op de hoogte gehouden worden? Stuur dan via contact een mail naar Abdelhakim, en gij zult in het mailbestand opgenomen worden! (als u reeds in het mailbestand staat hoeft u verder niets te doen)

 Wie ook een schoen ‘aangeboden’ kreeg was president Bush, die in de ijstijd van zijn carrière – als meest zwakzinnige president van Amerika ooit – in de zwaarbeveiligde Groene Zone aanwezig was voor één van zijn Sesamstraat speeches. Bush kreeg bij verrassing – letterlijk – schoeisel naar zijn hoofd gesmeten, dat hij overigens met een opmerkelijke behendigheid wist te ontwijken.

‘Dit is je afscheidskus, jij hond!’ schreeuwde de jonge sjiitische journalist Moentader al-Zaidi hem bij het werpen van zijn eerste schoen toe. ‘Deze is namens de weduwen, de wezen en degenen die gedood werden in Irak!’ foeterde hij bij zijn tweede poging de verbijsterde Bush vol in het aangezicht te raken. Bush ontweek ze echter beide met een The Matrix-achtige beweging.

Twee schoenen voor de hond. Twee schoenen met een symboolwaarde waaruit méér dan een diepe minachting, wrok en intense haat sprak. Het waren de rauwe emoties van een tot op het bot vernederde natie. Uitgekleed door Dick Cheney en zijn machtige ‘Skull & Bones’ vriendjes, ontwricht door de vele rivaliserende militante sekten die het land rijk is. Het ooit zo welvarende Tweestromenland – bakermat van de Assyriërs, de Babyloniërs en de Perzen – is op sterven na dood.

De wanhoopskreten van de Irakese weduwen en wezen, en de frustraties van de ooit zo trotse Irakezen, werden gebundeld in één paar – speciaal voor die gelegenheid gekochte – schoenen. Het mooiste moet nog komen. Het waren geen Turkse schoenen. Ook niet van Arabische makelij. Zélfs geen verfoeilijke Chinese import. Het waren Irakese schoenen! Geworpen door een koene Iraki. Van het Iraakse merk Alaa Haddad nog wel.

Het antwoord op de mondiale vernedering van de moslims was deze keer* van één van hen gekomen. Van een jongen uit het volk, met een peperkoeken hart, waar het moslimplebs zich gemakkelijk mee kan vereenzelvigen. Bush, die zichzelf graag ziet als de ‘Verlosser van het Irakese volk’, bagatelliseerde de ‘afscheidskus’ tot ‘protesten die nu eenmaal horen bij een vrije(!) samenleving’. ‘Dat is wat mensen doen om aandacht te trekken’, aldus teletubbie Bush. Grappenmaker.

De Arabische broederlanden verkeren echter in een hallelujastemming. De televisiebeelden van een wegduikende Bush zijn wel duizenden malen herhaald. Ik kan u mededelen dat de Egyptenaren in Cairo – waar ik gedurende de memorabele schoenworp vertoefde – het nieuws als een triomf is gevierd. Victorie! Het schoenenfilmpje werd op memorysticks gezet en uitgewisseld. De scheldkanonnade van de jonge journalist als ringtone ingesteld. Mensen feliciteerden elkaar met het heugelijke nieuws. Sloegen elkander grijnzend op de rug. Gnuif, gniffel! Geen groter vermaak dan leedvermaak.

Eerlijk toegegeven, het blijft een kostelijk gezicht. De president van het verondersteld machtigste land ter wereld die wegduikt voor een paar Irakese schoenen. Ongetwijfeld zal dit gebaar, wat in de Arabische cultuur als één van de meest vernederende bejegeningen wordt beschouwd, een uitlaatklep voor hen zijn. Het is een gebaar dat telt: een zonderlinge lichtstraal op een grauwe dag, een glimp van het schijnsel van een vuurtoren op een stormachtige zee. Maar eerlijk gezegd is het niet meer dan dat.

Het is de kille realiteit van vandaag de dag die het schoenincident een wrange nasmaak geeft. Als we de balans na acht jaar Bush opmaken, dan valt er weinig anders te concluderen dan dat we als moslimgemeenschap ontzéttend veel verloren hebben. Denk aan de moslimbroeders die overal ter wereld onterecht vastzitten, en hoe zij op een onmenselijke wijze ‘verhoord’ worden. Denk aan hun nageslacht, aan hoe hun kinderen vaderloos moeten opgroeien, en aan hoe sommige Irakese volkswijken systematisch van soennitische mannen ‘gezuiverd’ worden.  Denk aan hoe soldaten van ‘bevriende’ mogendheden moslimhuizen binnendringen om onze weerloze zusters te verkrachten. Denk aan het oorlogsgeweld dat honderdduizenden moslims het leven heeft gekost, denk aan de miljoenen Irakezen die op de vlucht zijn geslagen, en denk aan hoe de Amerikanen en de coalitietroepen dood en verderf zaaien in Afghanistan en haar grensgebieden. Denk aan hoe onze stedelijke agglomeraties als experimenteerruimte voor met uranium verrijkte wapens worden gebruikt, en denk aan hoe ons heilige boek door een Amerikaanse militairen wordt bespuugd en besmeurd. Zélfs doorzeefd met kogels (!) zoals afgelopen jaar is gebeurd. We zouden onze ogen uit moeten schreien.

Ik zie geen reden tot juichen. Ik zie slechts de onmacht van een gehandicapte islamitische gemeenschap die – zo gebonden als een hond aan zijn hok – tegenover de buitenproportionele Amerikaanse agressie, de ‘internationale strijd om olie’ en de niet aflatende drang van het Westen de wereldvolkeren hun Judea-kapitalistische consumptiecultuur op te leggen, niets anders kunnen plaatsen dan het gooien van een paar waardeloze Irakese schoenen.

Pas met de dood in het hart beseffen we waar de schoen werkelijk wringt.

Abdelhakim (31 december 2008)

* voorheen was de twijfelachtige eer aan Al-Qaida & Co.

Voorkomen is beter dan genezen, moet het kabinet gedacht hebben toen het zowat voltallig in actie kwam om de schade te beperken van een filmpje dat nog niet gemaakt is. Het resultaat van deze voorbarige actie is dat overal ter wereld weggesukkelde imams en ingedutte jihadi’s hun oren spitsen.

Na de publicitaire malaise rondom een lerares in Soedan die een teddybeer Mohammed durfde te noemen en de Saoedische verkrachtingszaak waarbij de rechters in naam van Allah het slachtoffer 200 zweepslagen oplegden omdat ze het gewaagd had zonder man de deur uit gaan, kunnen de radicalen wel weer een rel gebruiken om de umma te mobiliseren in naam van de universele islamitische gekwetstheid – en die wordt hen nu op een presenteerblaadje aangeboden. Hoe naïef kun je zijn? Aangezien dit een kabinet is waarvan de minister-president denkt dat de aandacht voor een smeuïg boek over het koningshuis afneemt wanneer je laat weten dat de koningin het er niet mee eens is, en de minister van integratie er slim aan denkt te doen door haar beleidsnota in een praatprogramma te verdedigen tegenover Heleen van Royen en Jort Kelder, ben ik bang dat we van een patroon kunnen spreken.

De schade is niet te overzien. Geert Wilders kan zich nu geen anticlimax meer permitteren. Om geloofwaardig te blijven, zal hij iets heel ergs met de Koran moeten doen – roepen dat het een fascistisch boek is, is niet meer genoeg. De voorbarige poging van het kabinet om de rel te voorkomen wordt door een deel van Nederlandse bevolking uitgelegd als het zoveelste bewijs van gebrek aan ruggengraat in de strijd tegen het islamofascisme (op de website van de Telegraaf: „Ik ben klaar voor de strijd!”). Het dreigen van moslimsorganisaties met brandende autowrakken in buitenwijken helpt ook al niet. Het nuchtere geluid van een vertegenwoordiger van een van hen, die voor de camera verklaarde dat hij zich door Wilders niet van zijn stuk zou laten brengen, zal verder niet gehoord worden. Wanneer mensen zin hebben in een rel, krijg je een rel – en de media, je zag het afgelopen week, hebben altijd zin.

Dat het politieke establishment zich steeds gemakkelijk op de kast laat jagen door zelfverklaarde buitenstaanders, zegt veel over het gebrek aan overtuigingskracht van dat establishment. Getergde politici hoor je steeds zeggen dat ze Wilders niet gunnen dat hij, naar Vlaams voorbeeld, van een cordon sanitaire om zijn partij kan spreken; daarom negeren ze hem niet en gaan ze stug in op zijn berekenende provocaties.

Maar de werkelijkheid is anders: het is Wilders die een cordon sanitaire om de politiek heeft gelegd. Hij roept dat men hem en zijn kiezers buiten de deur wil houden, maar hij is het zélf die de politiek tot besmet gebied heeft verklaard. Een van zijn fractieleden verklaarde onlangs trots dat de PVV niets met het reguliere politieke bedrijf van compromis en handjeklap te maken wil hebben – dus geen deals, geen onderhandelingen, geen echt debat over standpunten. Dat is goed voor de beeldvorming, want ook bij de nieuwe rel rond het filmpje is Wilders de man van het rotsvaste principe, die zich niet wil laten besmetten door de bangige compromiscultuur. Wanneer er door zijn filmpje doden vallen, is dat voor zijn medestanders slechts het zoveelste bewijs van de gevaarlijke achterlijkheid van de islam – met andere woorden, dat filmpje heeft niks veroorzaakt, het heeft alleen iets blootgelegd.

Waar je je zorgen over moet maken, is de onmogelijke positie waarin Wilders zichzelf heeft gemanoeuvreerd. Hij kan geen concessie doen, niet aan de islam in Nederland, en ook niet aan de gevestigde politiek – anders lopen zijn kiezers weg. Bovendien dankt hij zijn groeiende populariteit aan een politiek van de overtreffende trap; zijn electoraat wil steeds opnieuw geprikkeld worden door steeds heftiger provocaties. Het moment dat de partij gevestigd raakt en coalities zal moeten sluiten, is het afgelopen. Dat maakt Wilders tot een gevaar – voor anderen, maar vooral voor zichzelf.

Hij staat niet alleen. Eenzelfde afkeer van de politiek als zodanig vind je ook aan de overkant van het spectrum, bij overtuigde moslims. Abdelhakim Chouaati, beter bekend als Ab van het komisch-fundamentalistische duo Ab en Sal, laat op zijn site weten dat echte moslims niets in de Nederlandse politiek te zoeken hebben. Zeg het maar, Ab. „Zelfs al zou er een politieke partij zijn die zich volledig inzet voor de standpunten van de Islam, uiteindelijk zouden – met dank aan de coalitievorming en de consensus die dáárvoor bereikt moet worden – de islamitische regels (die van God afkomstig en derhalve verheven zijn) vertroebeld raken. Een coalitie vormen betekent dat je enkele standpunten zult moeten opgeven, zélfs aanpassen, om andere te kunnen behouden. Daarmee doe je de Islam, die de ultieme waarheid en rechtvaardigheid herbergt, een groot onrecht aan.” (column ‘Het domme getal regeert’)

Op zijn website fulmineert Ab tegen de onversneden moslimhaat van Wilders, maar hij is gewoon zijn spiegelbeeld. Ook hij wil een cordon sanitaire om de politiek leggen, ook in zijn geest leidt het zoeken naar consensus tot fatale ongeloofwaardigheid. Met zijn vijand Wilders deelt Ab het beeld van Nederland als een land van schipperende lafaards, maar dan de fundamentalistische versie: rancuneus getoeter over prostitutie en homohuwelijk, het ‘denivellerende’ rentesysteem, en de jammerlijke afwezigheid van de shari’a.

Mijn teddybeer heet voortaan ook Mohammed – dat krijg je ervan.

Wanneer de extremen het eigenlijk met elkaar eens zijn, dan ben je dicht in de buurt van de tijdgeest. Zowel Wilders als Ab zien het democratische proces als iets diep verachtelijks, beiden huldigen een idee van zuiverheid dat iedere poging tot een dialoog als een teken van fatale zwakte beschouwt. Zij zijn zuivere mannen in een omgeving van lafaards.

Zulke potsierlijke eigenwaan omver kegelen, zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Waar is de politicus die uitlegt dat pluriformiteit geen verlies van eigenheid hoeft te betekenen, dat echte tolerantie iets anders is dan een knieval, dat je ook jezelf kunt zijn in een omgeving van andersdenkenden? Het wordt tijd dat de politiek eens uitlegt wat democratie is. Lafaards van Nederland, verenigt u.

Bas Heijne
Zaterdag 1 december 2007
NRC